Wies van Erp

“Oost-Berlijn was voor mij het paradijs”

2010-04-29T12:28:00.005+02:00

Anna Von Gwinner verhuisde vier jaar na de val van de muur van West naar Oost-Berlijn

Anna von Gwinner woonde eind jaren tachtig in West-Berlijn. Nu heeft ze haar eigen winkel in Oost-Berlijn. Ze studeerde architectuur toen er werd omgeroepen dat de muur zou vallen: “Ik wist niet hoe snel ik op de muur moest klimmen”.
Anna von Gwinner zag 45 jaar geleden het levenslicht in München. Dat ze exact twintig jaar nadat de muur viel de Architekturpreis Berlin 2009 zou winnen, kon niemand weten. Ze kreeg als architect van Ebers Architekt de award voor het ontwerpen van een pand in de Strehlitzer Straβe.
Het avontuur begon na de middelbare school. Ze besloot te gaan studeren in Londen. Daar behaalde ze haar bachelor in kunst aan de Goldsmiths’ College of Fine Art. Vervolgens besloot ze terug te keren naar haar geboorteland, ze huurde woonruimte af in West-Berlijn. Ze begon daar haar studie architectuur aan de Hochschule der Künste.

Absurde feesten
“We waren op school toen uit de luidsprekers klonk dat de muur zou gaan vallen. Iedereen was direct vrij en we gingen meteen naar de muur. De sfeer die toen los kwam, was ongekend. Er werd dagen, weken eigenlijk jarenlang feest gevierd” herinnert Anna von Gwinner zich. Vooral in Oost-Berlijn werden volgens de 45-jarige Münchener de beste feesten gegeven. “Ik ging vaak met veel van mijn vrienden ’s avonds naar Oost-Berlijn om daar te feesten. Je kwam echt de meest absurde feesten tegen. Er was ook totaal geen politiecontrole. We konden doen wat we wilden.”

Legobar
Eén van de meest opmerkelijke dingen uit die tijd was de ‘legobar’. “Het was een vriend van me die een grote metalen bol had ommuurd met lego. Daarin had hij drank zitten. Je kon hem inhuren als er feestjes waren, want hij kon zijn legobar overal mee naartoe nemen. Zijn legobar was in heel Oost-Berlijn bekend.” Pas tien jaar na het neergaan van de muur trok de politie de touwtjes weer aan. Nu is het veel properder dan tien jaar geleden.

Gevangen
Hoewel West-Berlijn onder Amerikaans toezicht stond tijdens de koude oorlog, voelde Von Gwinner zich gevangen in het Westen. “Natuurlijk hadden wij het economisch veel beter dan onze stadsgenoten in het Oosten, maar wij konden geen kant op.” Berlijn lag als stad in het oosten van Duitsland, vandaar dat het hele stadsdeel was ommuurd. “Ik heb het gelukkig maar één jaar meegemaakt, maar dat jaar voelde ik me gevangen in mijn eigen stad. Kun je nagaan hoe dat voor de geboren Berlijner was. Zij konden zich twintig jaar lang niet vrij bewegen in hun eigen stad. Logisch dat er een extreme blijdschap was in de hele stad.”
Anna von Gwinner verkaste naar het stadsdeel dat vier jaar voor haar verhuizing nauwelijks betreedbaar was door alle administratieve rompslomp, waar de grens van Oost naar West gedurende die periode onder gebukt ging. “Het was een zeer basic appartementje wat ik daar had. Geen licht en geen elektriciteit, maar dat maakte niets uit. Het was voor mij het paradijs.” Ze was niet de enige student die na 1989 naar het Oosten vertok. “Iedereen die West was gewend, sloeg steil achterover van de lage huurprijzen. Tel daarbij het gevoel van bevrijding dat bij iedereen heerste op. Dat is toch de perfecte combinatie voor iedere student.” Hierdoor trokken veel van haar leeftijdsgenoten naar de verschillende wijken in Oost-Berlijn. De oorspronkelijke bewoners van Oost-Berlijn vertrokken op hun beurt naar andere steden of dorpen in Duitsland. “Door deze migratie kreeg hier iedere wijk haar eigen identiteit. Die zie je nu nog steeds terug.”Kreuzberg is ook een dergelijke wijk met een geheel eigen identiteit. Daar wonen voor twee-derde Turken en de rest wordt grotendeels bezet door kunstenaars.

Verf-schoort
Na vele projecten is Anna von Gwinner nu bezig met het opzetten van een nieuw project. Op de hoek van de Strelitzer Straβe is ze haar eigen kleding winkel begonnen. De winkel ziet er nog wat kaal uit, maar daar zal snel verandering in komen. Voor in de winkel hangen de eerste exemplaren van haar zelf beschilderde T-shirts al klaar voor de klanten. Met een rood verf-schoort om haar nek zal ze zich de komende tijd bezig gaan houden met het verkopen van zelfbeschilderde kleding. Als het net zo succesvol wordt als haar vorige projecten, kunnen we veel verwachtingen. Ze mocht een jaar geleden de Architekturpreis Berlin 2009 ophalen. Met haar eigen winkel zoekt ze een nieuwe uitdaging.

www.annavongwinner.de

Santa's Party

2009-12-10T14:49:00.004+01:00

Sinterklaas is het land uit en kerst staat voor de deur. Dus is het tijd om eens een blik te werpen op de kerstmuziek van 2009. We kennen allemaal Wham-Last Christmas, Mariah Carey-All I Want For Christmas en ga zo maar door. Je wordt er gek van. Vooral Sky-Radio is er “goed” in. In oktober al beginnen met kerstliedjes. In november kan ik het dan al niet meer horen. Voor mij begint kerst pas wanneer de Sint ons land heeft verlaten. Beeld je vooral niet in dat ik vanaf nu alleen maar kerstliedjes luister. Aan zelfkastijding doe ik niet.

Vorig jaar rond kerst kwam Marco Borsato op de proppen met het nummer Dochters. Tijdens Serious Regeust werd het nummer veel aangevraagd. Zoveel zelf dat Marco en zijn dochters terug te vinden waren op plek drie in Top Serious Request. In deze lijst worden de platen gedraaid die zijn aangevraagd, allemaal in volgorde van aantal aanvragen.

Een altijd terugkerende hit is Flappie van Youp van ’t Hek. Maar dit jaar hebben Nederlandse artiesten ook goed hun best gedaan. Miss Montreal, ook wel bekend als Sanne Hans, heeft er één geschreven: Being Alone At Christmas. De grootste verassing is toch wel Nick en Simon met Santa’s Party. Eindelijk stappen de palingzangers over op het Engels. Al is het maar één keer, maakt niet uit.

Mááster Nalden

2009-12-09T12:26:00.005+01:00

Ik heb er lang over gedaan om een eerste blog op het internet te slingeren. Maar jawel daar is ie dan. Ik zat gister te kijken naar De Wereld Draait Door. Daar was Nalden te gast. Voor degene die hem niet hebben gezien, een korte introductie. Nalden is een 25-jarige Amsterdammer met veel bluf in zijn spreken. Nalden is niet zijn echte naam, maar zijn merk naam. Hij wil ook niet dat iemand er achter komt hoe hij echt heet. Waarschijnlijk zoiets als: Frans, Roderick, Hendrik-Jan of een andere Patje-Peeër-naam. Elke zin eindigt hij met “mááster”: “Dus dan komt er een bedrijf als Nike naar me toe en die laten hun ideeën zien en als ik het mááster vind dan zet ik het op mijn máásterwebsite.”

Brutaal was hij, want midden in het gesprek moest hij even een foto maken met zijn gsm om die op Flickr te zetten. Op zijn Flickraccount staan overigens een stuk of vier homemade footagebeelden van DWDD. Zijn concept is zeer simpel alles wat hij mááster vindt pleurt hij op het internet en met de jaren is zijn bezoekers aantal gestegen en nu wordt hij er voor betaald. Zo goed dat hij van kan leven. Maar hij noemt zichzelf geen trendwatcher, maar “gewoon een oplettende jongeman.” Na het gesprek werd ik toch even nieuwsgierig en ben ik gaan kijken. Bleek dat zijn server overloaded was, tja dat is de kracht van DWDD. Onbekende artiesten worden voor de grote massa bekende artiesten.

Toen ben ik naar zijn Twitteraccount gegaan, ben ik hem gaan followen, dat vond ik wel een aardig idee. Ben toch best benieuwd wat hij allemaal aanbeveelt. Want dat is alles wat hij doet. Vanochtend keek ik nog een keer op zijn Twitterpagina en zag dat zijn followers waren verdubbeld! En niet van 1 naar 2, maar van 2,5 duizend naar ruim vijf duizend. Ik was dus niet de enige. Ik ben ook nog even gaan kijken op zijn website: www.nalden.nl ( ik krijg er niet voor betaalt, maar ik doe nu gewoon even waar hij ooit mee begonnen is). Fancy site, zag er allemaal leuk uit, ik heb ook direct even een wallpaper gedownload. Die vond ik wel mááster.

Om het mááster gesprek te kijken;